‘Wat bieden jullie kinderen die meer uitdaging nodig hebben?’, vraagt een vader tijdens een voorlichtingsbijeenkomst voor ouders die op zoek zijn naar een basisschool voor hun jonge kind. Het is 2013. In Utrecht is het aanbod aan scholen groot. Ook ik zit in de zaal, voor mijn tweejarige dochter.
Ik vraag me hele andere dingen af.
Is er ruimte voor mijn kind op deze school?
Staan jullie open voor een meisje dat zich sowieso anders zal ontwikkelen?
Willen jullie extra moeite doen om haar uit te dagen?
Wat kunnen jullie bieden om haar écht onderdeel te laten zijn van de klas?
Zullen jullie lief voor haar zijn als ik er niet ben?
Mag ze meedoen, of kijkt ze mee?
Hoelang blijft ze welkom als het ingewikkelder wordt?
Maar al die vragen stel ik niet. Tussen die onbekende ouders blijf ik liever op de achtergrond. Ik wil niet degene zijn die eruit springt, naar wie wordt gekeken, over wie wordt geoordeeld. Ik wil geen vragen oproepen, geen rode wangen krijgen, niet zoeken naar woorden of vragende blikken moeten beantwoorden.
Ik wil een keuze hebben.
Ik wil dat anderen zien wat voor een leuk, bijzonder en leerbaar kind Emma is.
Ik wil, net als alle andere ouders, gewoon het allerbeste voor mijn kind.
Samen met Henk heb ik drie kinderen: twee zoons van 9 en 12 jaar en een dochter van 14. Zij is geboren met het syndroom van Down. Over haar deel ik persoonlijke verhalen die inspireren en een inkijkje geven in ons dagelijks leven. Daarmee wil ik het gangbare beeld van Downsyndroom nuanceren en bijdragen aan meer ruimte voor anders-zijn.
Emma heeft tot en met groep 8 in het reguliere basisonderwijs les gehad. Nu zit ze in klas twee van het Voortgezet Speciaal Onderwijs (VSO). De blogs zijn echte verhalen, de namen die erin voorkomen zijn gefingeerd.
